முகப்பு உயிர்மை.காம் உயிர்மை பதிப்பகம் மாத இதழ் உயிரோசை வார தொகுப்பு தொடர்புகளுக்கு சந்தா எங்களைப்பற்றி
கட்டுரை
சிங்கள மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள பெருந்துயரம்
இந்திரஜித்
இந்திய அரசியலின் வரலாற்றுத் திருப்பம் காங்கிரசுக்குத் திமிரைக் கொடுக்கிறதா?
மாயா
விழித்தெழ முடியாத ஒரு கொடுங்கனவு
தமிழ்நதி
மரணம் அல்ல; தற்கொலை
அ.ராமசாமி
தமிழ் உயர்பண்புகளும் இந்தியத் தேசியப் பொய்களும்
தமிழவன்
அவசர பூப்பெய்தலும், விவாகரத்தும்: வனத்திலிருந்து நாகரிகம் வரை
ஆர்.அபிலாஷ்
செகந்திராபத் நினைவுகள்
சுப்ரபாரதி மணியன்
பார்சலோனா
நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா
தாதா, அமி பாஞ்ச்போ
சி. வி. பாலகிருஷ்ணன்
எமது பரீட்சார்த்தத் திரைப்படங்கள்!!!
சுதேசமித்திரன்
ஆனந்தமும் அமைதியின்மையும்-ஆத்மாநாமின் ‘இன்னும்’
பாவண்ணன்
ராகுல் என்ற உணர்வு மையம்
நிஜந்தன்
கவிதை
வெறுமையின் நிழல்
ஆதவா
முன் செல்லும் காமத்தின் முகம்
நந்தா குமாரன்
விண்ணப்பம்
நரன்
ஈழத்து அகதியாய்...
றஞ்சினி
வெற்றிட நிரப்பி
கெளரிப்ரியா
இரவுகள் இன்னொரு நரகம்-
லதா மகன்
அவரைப் பார்க்க ஆசை
ச.முத்துவேல்
சிறுகதை
தண்டவாளங்களும் சில கூட்ஸ் வண்டிகளும்
ரெஜோ
பொது
ஊரும் பெயரும்
கழனியூரன்
என்றார் முல்லா
தமிழில்: சஃபி
சூஃபி கதைகள்
தமிழில்: சஃபி
இந்த வார கருத்துப் படம்
தீராத நோய்
-
முள் கீரிடம்
-
ஹைக்கூ வரிசை
பொது
சாப்பாட்டுப் புராணம்
-
சிறுகதை
மரபின் மைந்தன் மா.முத்தையா-தீப.ந’வுக்கு எழுதியது.
-
ஹைக்கூ
ஜீவஜோதியின் வெளிச்சம்
-
தண்டவாளங்களும் சில கூட்ஸ் வண்டிகளும்
ரெஜோ

இன்னும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது அந்த நாள் எனக்கு . தூக்கம் கூட கலையாமல், அழ அழ என்னையும் என் தம்பியையும் லாரியில் உள்ள பொருட்களோடு ஏற்றி, ஐந்து வருடங்களாக அழகான என் பால்யத்தைக் கழித்த ஊரை விட்டுவிட்டு, இன்னமும் என் நெற்றியில் நிலைத்து நின்று விட்ட தழும்புகள் தந்த திண்ணையை விட்டுவிட்டு, வீடு மாற்றி புது ஊருக்கு எங்களை அப்பா அழைத்துச் சென்ற நாள். வாடகை வீட்டில் குடியிருப்பவர்களால் மட்டுமே உணர முடியும் அந்த வலியும் , வேதனை உணர்வும் .வரும் வழி முழுதும் அழுது அடித்த வாடைக்காற்றில் அது காய்ந்தும் போய் வெறும் கேவலாக நின்று விட்டிருந்தது .அன்றுதான் நிகழ்ந்தது அவனுடனான என் .. எங்கள் முதல் சந்திப்பு.

அவனாகவே வந்து பொருட்களை இறக்கி வைக்க உதவி செய்தான். எந்தப் பொருள்களை எங்கே வைக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டான். ரைட் போலாம் போ போலாம் போ என லாரியை ரிவர்சில் போக உதவி செய்தான். அப்பா பணம் தந்ததற்கு, இப்பொழுது வேண்டாம் தேவைப்படும் போது வாங்கிக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு, என் தம்பியின் கன்னத்தில் கிள்ளி முத்தமிட்டுச் சென்றுவிட்டான்.

அப்பொழுது எனக்குப் பத்து வயது என்றாலும், யாராவது வீட்டு முகவரி எழுதச் சொன்னால், தெருப் பெயரை எழுதிவிட்டு, வீட்டு எண்ணை யோசித்து திரு திருவென முழிக்கும் அளவிற்குதான் நியாபக சக்தி எனக்கு. என் புதிய பள்ளியின் நேர்முகத் தேர்வில் கூட அப்பாவின் பெயரை ஆங்கிலத்தில் எழுதச் சொன்னதற்கு யோசித்து யோசித்து கடைசியாக ரெங்காவுக்கு பதில் ரிங்கா என்றுதான் எழுதியிருந்தேன் . ஆனாலும் "பயல் இன்னமும் ரைம்சை மறக்கலை பாரேன்" என்று வெரி குட் சொல்லி சேர்த்துக் கொண்டார்கள். இருந்தும் இன்னமும் அவன் முகம் மட்டும் தெளிவாக மனதில் இருக்கிறது அழியாமல், ஒரு பிடித்த கனவைப் போல.

அப்பா சலூன் அழைத்துச் செல்லும் பொழுதெல்லாம் அவன் தலையை நினைத்துப் பார்த்துதான் அமைதி கொள்வேன். யாரவது கரிச்சான் மண்டைக்கு விளம்பரம் செய்வதாக இருந்தால் அணுக வேண்டிய முகவரிக்கு தாராளமாக இவன் பெயரைத் தரலாம். ஆனால் மழுங்கச் சிரைத்திருப்பான் .

பலசமயங்களில் அவனுக்கு முடியே வளராதோ என்று நாங்கள் யோசித்ததுண்டு . நல்ல நிறம். ஒட்டிய வயிறு. அவன் சாப்பிட்டு எங்களில் யாருமே பார்த்தது கிடையாது. தெருவிலேயே யாராவது தரும் உடையை அணிந்து கொள்வான், அப்பா தன்னுடைய பழைய மிலிட்டரி உடையைத் தந்ததிலிருந்து வேறு எதையுமே அணிவதில்லை. அதை உடுத்திக் கொண்டு மிகவும் கம்பீரமாக வளைய வருவான்.

புதிய வீடு எனக்கு சுத்தமாகப் பிடிக்க வில்லை. முதல் காரணம் அது மாடி வீடு .விக்ரமாதித்தன் கதைகளில் வருவதுபோல் காற்றில் மறைந்து போகும் குளிகைகள் தயாரிக்க, விக்ஸ் குளோசப் மற்றும் அம்மாவின் மூட்டுவலித் தைலங்கள் உருக்கி ஆராய்ச்சி செய்ய திண்ணை கிடையாது .இரண்டாவது காரணத்தை நான் தேடவில்லை .

ஆனால் வெகு விரைவில் அந்த வீடு மட்டும் அல்ல தெருவும் பிடித்துப் போனது. முதல் காரணம் என் ஆராய்ச்சியை பால்கனியில் வைத்துக் கொள்ள அம்மா அனுமதி தந்திருந்தாள். இரண்டாவது காரணம் கிரிக்கெட்.

அந்தத் தெரு கவிழ்த்து வைக்கப்பட்ட 'டி' வடிவில் இருக்கும். நேராக வரும் தெரு சங்கர் வீட்டில் முட்டி இடது புறம் என் வீடு வரையும், வலது புறம் ராஜா வீடு வரையும் நீண்டிருக்கும். நாங்கள் கிரிக்கெட் விளையாட அரசாங்கமே சங்கர் வீட்டின் முன் போஸ்ட் மரம் ஒன்றை நட்டிருந்தது. பிட்சின் இடது புறம் எஞ்சினியர் பாட்டியின் காம்பௌண்ட் வைத்த வீடும், வலது புறம் 'உலக நாயகி எம்.பி.பி.எஸ்' என்ற போர்டு தாங்கிய ஆளில்லா வீட்டின் வேலி போட்ட பின்புறமும் இருந்தது. எந்த பேஷண்டையுமோ, இல்லை அந்த டாக்டரையோ, நாங்கள் அந்தத் தெருவை காலி செய்து போகும்வரை பார்த்ததே இல்லை. அந்த காலி இடத்தில் இருந்த கார் ஷெட்டில் தான் அவன் தன் உலகத்தை நிர்வகித்துக் கொண்டிருந்தான்.

மழை பெய்யா நாட்களில் பரவாயில்லை. பெய்யும் நாட்களில் அவன் எங்கே தங்குவான் என்று எங்களில் யாருக்குமே தோன்றியதில்லை.

சரியாக நாங்கள் கிரிக்கெட் விளையாடும் சமயங்களில் வந்து உட்கார்ந்து கொள்வான் . காம்பௌண்டுக்குள்ளோ இல்லை தீவிரவாதி போல் வேலி தாண்டிச் செல்லும் பந்தையோ ஓடிச் சென்று எடுத்து வந்து தருவான். எங்களுக்கான திட்டை வாங்கிக் கொண்டு எங்கள் எதிரிகளிடமிருந்து பந்தை மீட்டுக் கொண்டு வர அவன் அவசியமாய் இருந்தான். அதிலும் குறிப்பாக எனக்கு. ஏனெனில் நான் அடிக்கும் பந்துகள் எல்லாமே நேராக ஜன்னலை நோக்கித்தான் செல்வேன் என்று அடம் பிடிப்பவை. ஆனால் அதற்காக எங்களிடம் எதுவும் வாங்கிக் கொள்ள மாட்டான் சில நெல்லிக் கனிகளைத் தவிர. அதிலும் முழுதாகக் கொடுத்தால் வாங்கிக் கொள்ள மாட்டான். நாங்கள் எச்சில் செய்த பாதியே போதும் என்பான். அதுவும் என் தம்பி தரும் பொழுது அவன் முகத்தைப் பார்க்க வேண்டுமே .நவரச பாவனைகளில் நாட்டியப் பேரொளி தோற்றுப் போவாள். அவன் பேட்டிங் செய்யும் போது மட்டும் கை தட்டி பலமாக ஆர்ப்பரிப்பான். ஏனோ அவன்மேல் மட்டும் தனிப் பிரியம் .

 எனக்கு ராஜாவைப் பிடிக்காது. காரணம் பேட் அவனது என்பதால் கூடுதல் கிச்சா கேட்டு அடம்பிடிப்பான். இல்லையென்றால் பேட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடிவிடுவான். அவன் அம்மாவை மிகவும் பிடிக்கும். முதல் காரணம், எப்பொழுது அவர்கள் வீட்டிற்குச் சென்றாலும் தேங்காய் மிட்டாய் எடுத்துத் தருவார்கள். இரண்டாவது, தெருவே அம்மாவை பாபும்மா என்று தம்பியின் பெயர் வைத்து அழைக்கையில் இவர் மட்டும் பீபும்மா என்று என் பெயர் வைத்து அழைப்பார். இந்தத் தெருவிலேயே அவனிடம் அதிகமாக வேலை வாங்குவது அவர் தான். 'மாஞ்சா' என்று அவர் அழைக்கும் தோரணையிலேயே அதிகாரம் தூள் பறக்கும். இவனும் அடுத்த நொடி ஓடிச் சென்று முன்னே நிற்பான்.

'கோண்டு மாஞ்சா' என்ற அவனது பெயர் காரணத்தைத் தோண்ட முயன்று தோல்வியில் தான் முடிந்தது. கடைசியாக அவன் கையில் எப்பொழுதும் வைத்திருக்கும் 'மஞ்சப் பை' காரணமாக இருக்கலாம் என்று விசாரணையை முடித்து விட்டிருந்தோம். ஆனால் ஒருநாள் அவன் பட்டம் செய்து டீல் விட்டுக் காட்டிய பொழுது தான் விசாரணையின் முடிவு தவறானது என்ற முடிவுக்கு வரும்படி ஆனது . என் தம்பிக்கு மட்டும் கலர் கலராக பட்டம் செய்து தருவான் .தம்பியும் புதிது கிடைத்ததும் போனால் போகிறதென்று பழையதை எனக்குத் தருவான்.

மாஞ்சா கொஞ்சம் நட்டு கழன்ற கேஸ் என்று தான் நினைத்திருந்தேன், என் தம்பிக்கு ரெக்கார்டு புத்தகத்தில் அவன் படம் வரைந்து தருவதைப் பார்க்கும் வரை. என் டிராயிங் சார் கூட அப்படி வரைந்து நான் பார்த்ததில்லை. சில சமயங்களில் என்னுடயதைக்கூட தம்பியிடம் கொடுத்து வரைந்து வாங்கியிருக்கிறேன். அவனுக்கும் இது தெரியும்.

இருந்தும் தம்பிக்காக வரைந்து கொடுத்து விட்டுப் போவான். இப்படியே இந்த இரண்டரை வருடத்தில் அவனுக்கும் எங்களுக்குமான உறவு கொஞ்சம் கூடிப் போயிருந்தது அவனையும் கிரிக்கெட்டில் சேர்த்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு.

அது ஒரு இரண்டாவது சனிக்கிழமை.

வழக்கம் போல் நான் அடித்த பந்து, பழக்கம் போல் வேலி தாண்டிச் சென்றது. மாஞ்சா, ராஜாம்மா அனுப்பியதின் பேரில் கடைக்குச் சென்றிருந்ததால் ராஜாவே பந்தை எடுத்து வருவது என்று ஏக மனதாக முடிவு செய்யப் பட்டிருந்தது. இப்பொழுதெல்லாம் ராஜா அடம் பிடிப்பதில்லை .அவன் பேட் உடைந்திருந்தது. நான் புதிதாக பேட் வாங்கியிருந்தேன். குடுமி என் கையில் இப்பொழுது.

உள்ளே சென்று பந்தைக் கையில் எடுத்தவன், ஏதோ யோசித்தவனாய் மாஞ்சாவின் ஆளுகைக்குட்பட்ட பகுதிக்குள் அத்துமீறி நுழைந்தான். பிற்பாடு அந்த அறையை அவன் விவரித்தது இப்படித்தான். "ஒரே ஒட்டடை.. ஓரத்தில் மட்டும் கூட்டி வச்சிருக்கான்.. கோணிச் சாக்குல மெத்த வேற.. தலைமாட்டுல ஒரு வெளக்கு திருட்டுத் தனமா வயர்ல சொருகிருக்கான்.. பூட்டாத ஒரு டிரங்குப் பெட்டி".

பூட்டாதது தான் அவன் கவனத்தைக் கலைத்திருக்கிறது. கொஞ்ச நேரத்தில் ராஜா அலறிக் கொண்டே ஓடி வந்தான். கன்னம் பழுத்திருந்தது. பின்னாலேயே "பெட்டியத் தொடுவியா பெட்டியத் தொடுவியா" என்று துரத்திக் கொண்டு மாஞ்சா. தெரு மொத்தமும் மாஞ்சாவுக்கே துணை நின்றது. ராஜாம்மாவுக்கு கோபம் தீரவேயில்லை மளிகை சாமான் தீர்ந்து போகும் நாள் வரை. ராஜா மட்டும் அந்தப் பெட்டிக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்காமல் விடுவதாயில்லை என்று இல்லாத கூந்தலை அவிழ்த்து விட்டுக் கொண்டான்.

 சரியாகத்தான் போய்க் கொண்டிருந்தது எங்கள் விடுமுறைக் கொண்டாட்டங்கள், எஞ்சினியர் பாட்டியின் புது மருமகள் வரும் வரை. நிறைய நகை போட்டுக் கொண்டு, பூப் போட்ட நைட்டியில் மதிய வேளைகளில் கூட தலை நிறைய பூ வைத்துக் கொண்டு, மஞ்சள் பூசி நிறைய கண்மையிட்டு.... மாஞ்சாவை ஏக வசனத்தில் அவள் அழைப்பது அவள் புதுக் கணவனைத் தவிர யாருக்குமே பிடிக்கவில்லை.

ஒரு நாள் வாசலில் உட்கார்ந்து ராணி முத்து படித்துக் கொண்டிருந்த தீபாக்கா மேல் பந்து விழுந்துவிட்டது. சாட்சாத் அடித்தது நானேதான். போய்கேட்க பயந்து கொண்டு தம்பியை அனுப்பி வைத்தேன். அவன்தான் சென்றாக வேண்டும். அது அவன் காசு சேர்த்து வைத்து வாங்கிய ப்ளம்பர் பந்து. தீபாக்கா பந்தைத் தராமல் தம்பியின் கன்னத்தை நன்றாகக் கிள்ளி வைத்துவிட்டாள். அவன் அழுது கொண்டே வருவதைப் பார்த்ததும் என்னதான் ஆனதோ மாஞ்சாவுக்கு, கிட்டத்தட்ட அடிக்காத குறையாக பந்தை அவளிடமிருந்து பிடுங்கி, போதாக்குறைக்குக் கன்னத்தை வேறு கிள்ளி வைத்து விட்டான்.

இந்த முறை பிரச்சினை கொஞ்சம் பெரிதாகத்தான் போனது, மாஞ்சாவைத் தெருவை விட்டுத் துரத்தும் அளவிற்கு. தன் கடமையை செவ்வனே செய்தார் புது மாப்பிள்ளை. கண்ணிப்போன கன்னத்தில் தான் முத்தம் தந்து சரிபடுத்துவதாக ரகசியமாகச் சொன்னது விவஸ்தையில்லாமல் எல்லார் காதிலும் விழுந்து தொலைத்தது. கடைசியில் அப்பா தலையிட்டு இனிமேல் இப்படி நடக்காது என உறுதி தந்ததும் , பிரச்சினையை விட்டு ஒழித்தார்கள் . ஆனால் தீபாக்கா மட்டும் கருவிக் கொண்டே, இருக்கின்ற கூந்தலை மானசீகமாக அவிழ்த்து விட்டுக் கொண்டாள்.

ஆனாலும் இந்த மாஞ்சா சுத்த மோசம். தம்பிக்கென்றால் மட்டும் அதிகம் உணர்ச்சி வசப்படுகிறான். அம்பயராக நிற்க வைத்தால் அவனுக்கு அவுட் கூடத் தருவதில்லை. ஆனால் கொஞ்ச நாளாகவே அவன் போக்கு சரியில்லை. எந்நேரமும் எதையாவது யோசித்துக் கொண்டோ இல்லை சுவரைப் பார்த்துப் பேசிக் கொண்டோ இருக்கிறான். தம்பியைத் தவிர வேறு யார் பேசினாலும் பதில் பேசுவதில்லை. இதற்கும் நான் இப்பொழுது சொல்லப் போகும் செய்திக்கும் எதாவது தொடர்பிருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் அதைக் கேள்விப் பட்டதிலிருந்து தான் அவனது இந்த விசித்திரமான போக்கு தொடர்கிறது. இன்னமும் இரண்டு வாரத்தில் ரயில் பாதை கட்டுமானப் பணிகள் முடிந்து முதல் கூட்ஸ் வண்டி பரிசோதனை முயற்சியாக விடப்படப் போவது தான் அது.

இப்பொழுதெல்லாம் பந்து எடுத்துப் போட வருவதில்லை அவன். ஒருமுறை நாங்கள் விளையாடிக்கொண்டு இருந்த பொழுது மாஞ்சாவின் ஷெட்டில் இருந்து நாய் ஊளையிடும் சத்தம் போல் விசித்திரமான சத்தம் கேட்டது. கொஞ்ச நேரத்தில் பயங்கர அழுகை சத்தமாக மாறியிருந்தது அது, ஒரு சிறு குழந்தை விசித்து அழுவது போல். எல்லாருக்கும் பெரிய பையன் என்கிற முறையில் நான் சென்று பார்க்க வேண்டியதாகிவிட்டது. சபதம் முடிக்க ராஜாவும் சேர்ந்து கொண்டான்.

ஒருவாறு தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு மெதுவாக எட்டிப் பார்த்தோம். ராஜா சத்தம் வராமல் இருக்க செருப்பைகூட கழற்றி வைத்துக் கொண்டான். உள்ளே ... வேறு யாருமில்லை. சத்தத்தையும் காணவில்லை. அவன் டிரங்குப் பெட்டி திறந்திருந்தது. அதன் உட்பக்கத்தில் ஏதோ புகைப்படம் ஒட்டியிருந்தது. மங்கிய வெளிச்சத்தில் சரியாகத் தெரியவில்லை. உள்ளே சென்று பார்க்கலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போதே எங்கிருந்து தான் வந்தானோ... முகத்தில் கொலைவெறி. கிட்டத்தட்ட ஒரு .. ஒரு .. கூட்ஸ் வண்டியின் வேகத்தில். கூ கூ கூ குச் குச் குச் என்ற சத்தத்துடன். அவ்வளவுதான். தவறி விழுந்த செருப்பைக்கூட எடுத்துக் கொள்ளாமல் ஓடிவிட்டான் ராஜா. என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் நான் உறைந்து போய் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தேன். மெல்ல என் அருகில் வந்து வாயில் விரல் வைத்துக் கொண்டு ரகசியம் போல் சொன்னான், "இங்க எல்லாம் இனிமே வரக்கூடாது.. பாபு தூங்கிட்டு இருக்கான்ல.. எழுந்திட்டா அழுவான். சத்தம் போடாம போ பாப்போம்"

கொஞ்ச நாள் கிரிக்கெட் விளையாடுவதை நிறுத்தி விட்டிருந்தோம். ராஜாவுக்கு இன்னமும் காய்ச்சல் விட்ட பாடில்லை. வர வர மாஞ்சாவின் அட்டகாசம் தாங்க முடியவில்லை. அழுவதை நிறுத்தி விட்டு புதிதாக கர்ண கொடூரக் குரலில் பாடத் துவங்கியிருந்தான். தண்டவாளம் தரை மேலே .. கூட்ஸ் வண்டி யார் மேல .. தண்டவாளம் தரை மேல .. கூட்ஸ் வண்டி என் தலை மேல .. இன்னும் ஏதேதோ. ஓப்பாரி கலந்த தாலாட்டு போல்.

மளிகை சாமான் வாங்கி வரச் சொன்ன ராஜாம்மாவை நான் அறைந்தால் எப்படி இருக்குமென உன் மகனிடம் கேட்டுப் பார் என்று சொல்லி இருக்கிறான்.

தெரியாமல் அவன் வீட்டுச் சுவற்றில் சூச் சூ போன நாயை விடாமல் துரத்திச் சென்று, கல்லால் அடித்து.. வாலை அறுத்து.. அதன்... வேண்டாம், சாப்பிடும் போது புத்தகம் படிக்கும் பழக்கம் இருப்பவர்கள் இருந்து தொலைத்தால் பழி என்னைச் சேர்ந்துவிடும் .

எல்லாவற்றுக்கும் உச்சக்கட்டமாய் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு மொத்த ஆடையையும் கிழித்துக் கொண்டு தெருவெல்லாம் "பாபு .. பாபு .." என்று கத்திக் கொண்டு ...

"பாபு .. பாபு .." மாஞ்சா தான் கீழே நின்று கத்திக் கொண்டு இருந்தான். ஒரே ஒரு முறை அவனைப் பார்த்து விட்டுப் போய் விடுகிறேன் என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான். அன்று நடந்ததை நான் அம்மாவிடம் சொன்னதில் இருந்தே அம்மா பாபுவைத் தனியாக எங்கும் விடுவதில்லை. இப்பொழுது கூட கையை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள். கிட்டத் தட்ட கீழே அழுது கொண்டிருந்தான். நான் மெல்ல ஜன்னல் வழியே எட்டிப் பார்த்தேன். அப்பாவின் மிலிட்டரி உடையை அணிந்திருந்தான்.

முகம் மிகத் தெளிவாக இருந்தது. தெளிவாகப் பேசினான். கீழிருந்த கூட்டம் அவனை விரட்டிக் கொண்டிருந்தது.

பயங்கர கோபத்தில் அப்பா கிழிறங்கிச் சென்று "இப்போ உனக்கு என்ன தான் வேணும்.. போகப் போறியா இல்லியா" கத்தினார்.

அவன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டே "பார்த்து ஒரு வாரம் ஆகுது .. ஒரே ஒரு தடவ என் பாபுவ பார்த்துட்டுப் போயிடறேன் ..." படாரென்று காலில் விழுந்து விட்டான்.

அப்பா என்ன நினைத்தாரோ, விறுவிறு என்று மேலே வந்தார். அம்மாவிடம் இருந்து பாபுவைப் பிடுங்கி பால்கனிக்கு இழுத்துப் போனார். "பார்த்துட்டேலே .. போ "என்றார்.

எதுவுமே பேசாமல் அப்பாவுக்கு ஒரு சலாம் வைத்து விட்டு பாடிக் கொண்டே சென்று விட்டான்.

"தண்டவாளம் தரை மேல ..."

இன்னும் சில மணி நேரத்தில் கூட்ஸ் வண்டி வந்துவிடும். கூடப்படிக்கும் பாண்டியின் அப்பா கேட் கீப்பர் என்பதால், அவன் சிபாரிசில் நானும் பாபுவும் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தோம். கண் எட்டும் தூரம் வரை தண்டவாளம் சேராமல் இருப்பதுதான் தெரிந்தது. ஒரு கருப்புப் புள்ளி அதன் மேலே. கொஞ்சம் வினாடிகள் சேர சேர, அது வளர்ந்து கொண்டே வந்து தண்டவாளத்தின் மேல் ஓடி வந்து கொண்டிருப்பது போல் இருந்தது. இன்னும் நெருங்கி வர வர ... மாஞ்சா.

சட்டை கிழிந்திருந்தது. உதடு கூட. அங்கங்கே ரத்தம். விந்தி விந்தி தான் வந்து கொண்டிருந்தான். கூட்டத்தில் அங்குமிங்கும் தேடிப்பார்த்தவன் கண்டுகொண்டான் எங்களை. நேராக பாபுவிடம் வந்து மண்டியிட்டு அவன் உயரத்திற்குக் குறைத்துக் கொண்டான்.

அவன் இரண்டு கைகளையும் கன்னத்தில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு "பாபு .. பாபு .. நான் பைத்தியமா .. இல்லேல .. இல்லன்னு சொல்லு ... நீ சொல்லு .."

பரிதாபமாகத் தலையாட்டினான் பாபு. எனக்கு பயமாக இருந்தது அருகில் செல்லவே.

"என்ன மறந்துட மாட்டியே ....மட்டேல" கேட்டுக் கொண்டே மாறி மாறி கன்னத்தில் முத்தமிட்டான் . பின் தண்டவாளத்தில் இறங்கி ரயில் வரும் திசையை நோக்கி ஓடத் துவங்கினான் கால்களைத் தேய்த்து தேய்த்து ..

அதற்குமேல் அங்கிருக்க முடியாமல் பாபு கையைப் பிடித்துக் கொண்டு வீட்டை நோக்கி ஓடத் துவங்கினேன்.

மாஞ்சாவின் ஷெட் முன் பெரிய கூட்டம் கூடியிருந்தது. எங்களைப் பார்த்ததுமே

ராஜா ஓடி வந்தான் .

"கோண்டு என்ன பண்ணிருக்குது தெரியுமா ..? தீபாக்கா குளிக்கும் போது எட்டிப் பார்த்திருக்கான் ..அடி பின்னிட்டாங்க .. எங்கயோ ஓடிட்டான். எல்லாரும் சேர்ந்து அவன் பெட்டிய ஒடைக்கப் போறாங்க "

மெல்ல கூட்டத்தில் புகுந்தோம். நான் ஓடிச் சென்று அப்பாவின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டேன். எல்லாம் அப்பாவால் வந்தது என்று திட்டிக் கொண்டிருந்தார் எஞ்சினியர் மாமா . அப்பா எதுவும் பேசாமல் மௌனமாக இருந்தார். பூட்டு உடைக்கப் பட்டிருந்தது .

புகைப்படம் இப்பொழுது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதில் மாஞ்சா கோட்டு போட்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். கிராப்பு வைத்திருந்தான். அடர்த்தியான மீசை. மிகவும் கம்பீரமாக இருந்தான். அருகில் அவன் கைகளுக்குள் அடங்கி மிக அழகாக ஒரு பெண் கையில் குழந்தையோடு. அந்தக் குழந்தை பார்ப்பதற்கு அப்படியே பாபுவின் சாயலில் இருந்தது.

எல்லாரும் வாய் பிளந்து போனார்கள். மேலேயே ஒரு கல்யாணப் பத்திரிகை. உள்ளே திருநிறைச் செல்வன் வாசுதேவனும் , திருநிறைச் செல்வி வசந்தியும் நிகழும் மங்களகரமான .... வாசுதேவனுக்குக் கீழ் எஞ்சினியர் என்று போட்டு அடைப்புக் குறிக்குள் சிவில் என்று போட்டிருந்தனர். இன்னமும் தோண்டத் தோண்ட வைரமுத்து, பாரதி, ஷேக்ஸ்பியர், ஷெல்லி, பைரன், கீட்ஸ் யார் யாரோ வந்து கொண்டிருந்தார்கள். கடைசியாக கலர் பேப்பர் சுற்றப்பட்ட ஒரு பரிசுப்பெட்டியும் சில நமத்துப் போன செய்தித்தாள் கட்டிங்குகளும் கிடைத்தன.

எல்லார் ஆர்வமும் பரிசுப் பெட்டியின் மேலேயே இருந்தது. மேலே சிறிய அட்டையில் "டு மை லவிங் சன் பாபு "என்றிருந்தது . அப்பா வேகமாகப் பிரித்தார். உள்ளே ஒரு அழகிய பட்டம் வானவில்லின் நிறத்தோடு.

இவனா பாத்ரூமில் எட்டிப் பார்த்தான் .. கும்பலிலேயே சல சலப்பு ஏற்பட்டிருந்தது .அப்பா சந்தேகமாக பாத் ரூம் இருந்த பகுதியை நோக்கிப் பார்த்தார். அதன் கூரையின் மேல் சிக்கி வாலைப் பட படத்துக் கொண்டிருந்தது பட்டம்.

" அது என் பட்டம்பா .. நேத்து காத்துல அறுந்து கூர மேல விழுந்திடுச்சு " பாபு அழுதே விட்டிருந்தான்.

பளார் என்று ஓங்கி ஒரு அறைவிட்டார் தீபாக்கா கன்னத்தில் மாமா.

எனக்கும் அழுகையாக வந்தது. தேம்பிக் கொண்டே ஸ்டேஷனில் நடந்ததைச் சொன்னேன். அப்பா கையில் இருந்த செய்தித் தாள்களின் துண்டுகளைப் பார்த்தார். எல்லாவற்றிலும் ஒரே செய்திக் குறிப்பு தான் இருந்தது.

"இளம்பெண் குழந்தையுடன் கூட்ஸ் வண்டியில் பாய்ந்து தற்கொலை"

மறுநாள் நாங்கள் யாருமே செய்தித் தாள் படிக்கவேயில்லை .

உங்கள் கருத்துக்களை படைப்புகளை அனுப்ப வேண்டிய முகவரி
uyirosai@uyirmmai.com அல்லது uyirosai.com@gmail.com