உயிர்மை - January
 
யுத்தத்தை விரும்புகிறவர்கள் யார்?
- மனுஷ்ய புத்திரன்
மிருகம் - மனிதன் - எந்திரன் மேலும் சிக்கலாகும் அறம்
- ஆர்.அபிலாஷ்
'பூ' திரையில் ஒரு கரிசல் காட்டுக் கவிதை
- லக்ஷ்மி சரவணக்குமார்
மும்பைத் தாக்குதல்களும் ஊடகக் கதறல்களும்
- அ.முத்துக்கிருஷ்ணன்
போரும் வாழ்வும் : மும்பைத் தாக்குதலுக்குப் பிந்தைய இந்தியா
- மாயா
குழந்தைப் போராளிகள் : பேரவலத்தின் ரத்த சாட்சியம்
- யமுனா ராஜேந்திரன்
பொது வாழ்வில் ஒரு நாளின் சில குறிப்புகள்
- அழகிய பெரியவன்
மறக்கப்பட்ட வலிகளின் வரலாறு
- ஹர்ஸ் மந்தர்
உங்கள் பெயர் என்ன?
- அ.முத்துலிங்கம்
போர் முனையிலிருந்து பின்வாங்குகிறதா இலங்கை ராணுவம்?
- இளைய அப்துல்லாஹ்
ஏ.கே.ராமானுஜன் : நாட்டார் கதைகளின் நாயகன்
- எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்
இரண்டு பிரஞ்சுப் பெண்கள்
- பிரபஞ்சன்
ராய் ஆர்பிசன் - துயரத்தின் இசை
- ஷாஜி
ஊடலில்....
- றஞ்சனி
உலராத் துளிகள், மழை துவங்கிய அரட்டை
- ஆர். கார்த்திகா
இரவு
- யாழன் ஆதி
மழைப்பறவை பறந்த திசையில்
- த.செல்வசங்கரன்
ஒரு இடம் காலியாயிருக்கிறது
- ரவிஉதயன்
என் இருத்தலின் நஞ்சு
- கான் ஸ்யூ
பச்சை மரகதக் கல்கிளி
- சமயவேல்
கடிதங்கள்
- கடிதங்கள்
click here
என் இருத்தலின் நஞ்சு
கான் ஸ்யூ

டைசியில் நான் என் பூனையைத் துரத்தினேன். எனது அச்செயல் எனக்குப் புதியவாழ்க்கையைக் கொணரும் என்று நினைத்தேன். மேசையினருகே கண்களை மூடி ஆழ்ந்து சிந்தித்தபடி உட்கார்ந்திருந்தேன். என்னுடைய கேடு கெட்ட சிதறிய சிந்தனைகளை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றேன். வீண் கனவு. அவன் திரும்பிவிட்டான். ரத்தம் உறைய வைத்திடும் விதமாக ஊளையிட்டான். கொஞ்சமும் அதன் குரலில் கெஞ்சல் இல்லை. மாறாக வன்மம் நிறைந்திருந்தது. மிரட்டும் விதத்தில் கூட இருந்தது. கதவைத் தன் கால் நகங்களால் சுரண்டியும் பற்களால் கடித்துக் கீறியும் தன் வன்மத்தை வெளிப்படுத்தினான். உறுமியபடியே இருந்தவனை நான் உள்ளே விட்டால், நிச்சயம் பிராண்டியும் கடித்தும் கொன்றுவிடுவான் என்று நினைத்தபடி நடுங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு உறையும் பனிக்கால நாளில் என் வீட்டின் முன் இருந்த சாக் கடையருகே அவனைப் பார்த்தேன். சின்னஞ் சிறியதாக, பழுப்பு மஞ்சளில் தலையில் இரண்டு வெள்ளைத்திட்டுகளுடன் கண்களில் கண்ணீருடன் அவன் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான். தன் அம்மா ஏன் தன்னை நிராகரித்தாள் என்று கூட அறியாத சிறியவனாக இருந்தான். ஏன் இவ்வுலகில் தன்னைச் சகித்திடும் ஓர் இடமுமில்லை என்று கூட அவனால் புரிந்து கொண்டிருக்க முடியாது. இங்கேயே இரு என்று நான் அவனை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்றே கூட மிகவும் கஷ்டப்படுவதாகப் பாசாங்கு செய்தானோ.

அப்போது, நான் சட்டென்று முடிவெடுத்தேன். ஏதேனும் புதிதாகச் செய்ய நினைத்த துடிப்பு இருந்தது என்னில். எனக்கு வாழ்க்கையில் ஓர் துணை வேண்டியிருந்தது என்றே தோன்றுகிறது. ஆகவே, அவனை நான் வைத்துக் கொண்டேன். வீட்டிற்குள் எடுத்துக் கொண்டு போய் அடுப்புக்கு அருகில் வைத்தேன். கொஞ்சம் பால், ஒரு துண்டு ரொட்டி மற்றும் மீன் சூப்பும் புகட்டினேன். வேக வேகமாகச் சாப்பிட்டான். முடித்ததும், கிண்ணத்தையும் தட்டையும் தன் கால்களால் கவிழ்த்தான்.

அறையைச் சுற்றி வலம் வந்தான். பிறகு, என்னருகில் வந்து என் பாதத்தைப் பற்றினான். சாப்பிட இன்னும் வேண்டுமோ. நான் ஒரு துண்டு இறைச்சியைக் கொடுத்தேன். இன்னும் வேண்டுமாம். இப்படியே நான்கைந்து முறை நடந்தது. அவன் நிறுத்திடும் முன்னர், பீப்பாயைப் போலிருந்தது அவனின் வயிறு. அவனோடு விளையாட நினைத்தேன். ஒரு காகிதத்தைக் கசக்கி ஒரு பந்தாக்கினேன். நூலொன்றில் கட்டி அவனின் முன்பு முன்னும் பின்னும் ஆட்டினேன். அது அவனை மகிழ்விக்கும் என நினைத்தேன். என்னை நோக்கி ஒரு சோகப் பார்வையை வீசினான். பிறகு, நடந்து போனான். ஒரு குப்பைக் கூடையினுள் பாய்ந்து குதித்தான். அங்கேயே இருந்தான். கொஞ்ச நேரமானதும் தூங்கிப் போனான்.

நாட்கள் கடந்து மாதங்களும் சென்றன. அவனைத் திருப்திப்படுத்த விடாமுயற்சியுடன் நானும் தினமும் அவனுக்கு சுவைமிகு உணவினைக் கொடுத்தேன். இதன் விளைவாக கொழுகொழுவென்றும் மினு மினுப்பாகவும் வளர்ந்தான். நாளுக்கு நாள் அவனின் பசியும் கூடியது. என்னிடம் நெருங்கிடும் எந்த அடையாளத்தையும் அவன் காட்டவில்லை. பழைய மாதிரியே பசித்தால் அழுதான். சாப்பிடக் கொடுக்க நான் கொஞ்சம் தாமதித்தாலும் என் பாதத்தைப் பற்றவும் கடிக்கவும் செய்தான். கடிகள் நல்ல வேளை பெரிதாக இல்லை. இரு சிறு பல் தடங்களையே விட்டிருந்தன. பெரும்பாலும் குப்பைக் கூடையினுள் தூங்கினான். அவ்வப்போது வெளியேறி, வீங்கிய கண்களுடன் உற்சாகமின்றித் திரிந்தான். சூழலின் மீது அவனுக்கு எந்த ஈடுபாடுமில்லை. அவன் வாடகைக்கு இருப்பவனைப் போல் விட்டேற்றியாக இருந்தான். 

ஒரு நாள், புதிதாக ஏதாவது முயற்சிப்போம் என்று காரணமேயில்லாமல்  தோன்றியது. என் படுக்கையின் மீது அவனைப் படுக்க வைத்தேன். அது அவனை மகிழ்வித்து எங்களின் உறவு நெருக்கம் கொண்டு பலப்படும் என்று நினைத்தேன். படுக்கையில் படுக்க வைத்ததுமே, கொஞ்சமும் மகிழவில்லை. மிகவும் முரண்டு பிடித்து ரத்தம் வரும்வரை என் கைகளைப் பிராண்டினான். நான் பிடியைத் தளர்த்தியதும், திருடனைப் போலப் பதுங்கி அங்கிருந்து அகன்று சென்று கட்டிலுக்கு அடியில் ஒளிந்து கொண்டான். அவனின் கண்கள் நெருப்பெனக் கனன்றன. அவன் வாயிலிருந்து விநோத சத்தம் வந்தது. மிகவும் அசௌகரியமாக உணர்ந்தேன். ஒரு கோழியிறகு வாரியலால் அவனிடமிருந்து என்னைத் தற்காத்துக் கொண்டேன். ஆனால், திடீரென்று அவன் மூர்க்கமாகவும் பலம் மிகுந்தவனாகவும் மாறியிருந்தான். பெரிய அலமாரியின் மீது மின்னலாகப் பாய்ந்து மேசையின் மீது குதித்தான். அவ்விடத்தை விட்டு விலகிட விருப்பமின்றியிருந்தான். வியர்வையில் குளித்தேன். அவ்வறையின் மீது அந்தச் சின்ன விலங்கிற்கு ஒரு பிடிப்பிருந்தது. 

அந்தச் சிந்தனையுடன் என் கோபம் குறைந்தது. நான் நினைக்கவேயில்லை, அவன் அக்கணத்தில் என் தோள் மீது குதித்து இரு ரத்தக் கோடுகள் உருவாகிடும் அளவுக்கு என் முகத்தைப் பிராண்டுவான் என்று. மீண்டும் கட்டிலுக்கு அடியில் ஒளிந்து கொண்டான். அதிர்ச்சியில் காற்றுப் போன பலூனைப் போல படுக்கையின் மீது உட்கார்ந்தேன். மிகவும் கவனமாக யோசித்தேன். புரிந்தது போலவும் இருந்தது. புரியாதது போலவும் இருந்தது. கடைசியில், வாரியலைத் தூர எறிந்தேன். நடந்ததை மறந்து போனதாக நடித்தேன்.

மேலோட்டமாக, அவனைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. தினமும், என் வேலையை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் அவனுக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கத் தவறவில்லை. மற்றபடி அவனுடைய விஷயத்தில் தலையிடவில்லை. அவனைப் பற்றிய பெரிய கனவுகளையோ நம்பிக்கையையோ  வளர்த்துக்  கொள்ள மட்டும் விரும்பவில்லை.  அது வெறும் காட்டுப் பூனை தானே எனச் சமாதானம் செய்து கொண்டேன். நான் அதிக அன்பு பாராட்டினால் பெரிய குழப்பங்களைத்தான் ஏற்படுத்துவேன் என்று உணர்ந்து கொண்டேன். இருந்தும், இது தான் உண்மையா என்று பொருமியது மனம். அதன் குணங்கள் எனக்குத் தெரியாமலா இருந்தது? உதாரணத்துக்கு, வெளியே சென்று வேறு ஒரு காட்டுப் பூனையுடன் பழகியதில்லை. வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்திருந்தது சிநேகமில்லாமல். அவனின் பசி இருக்கிறதே! ஏயப்பா, என்னை விட அதிகம் சாப்பிட்டான் அவன்.

மூன்று நாட்கள் சென்றன. நான் அவனைக் கண்டு கொள்ளவில்லை என்று என் மீது கோபப்பட்டான். அந்த நிராகரிப்பை அவனால் தாங்கிட முடியவில்லை என்று அவனின் முகபாவம் சொன்னது. எனது அனைத்துப் புறக்கணிப்புகளுக்கும் பழி வாங்கிடத் துணிந்தான். நான் வீட்டில் இல்லாத போது, என் மேசை மீது குதித்து என் கோப்புகளையும் பொருள்களையும் கிழித்துக் குதறிக் குப்பையாக ஆக்கியிருந்தான். என் படுக்கையில் சிறுநீர் கழித்திருந்தான்.

வீட்டுக்கு வந்ததுமே மூத்திர வாடை மூக்கில் அடித்தது. கோபம் கட்டுக்கு அடங்காது போனதில், நான் அப்படியே நாற்காலியில் அமர்ந்தேன். உள்ளே ஆத்திரம் பொங்கியது. ஆனால், அவனைத் தண்டிக்க நான் நினைக்கவில்லை. நான் தண்டித்தால், நானே அவனின் கைகளில் போய் விழுவதற்குச் சமம். அவனை நான் அடித்தால், பைத்தியத்தைப் போல அழுவான். என் மீது கண்டபடி திரும்பப்பாய்வான். படுக்கையில்` மூத்திரம் விடுவதையும் மேசையில் ஆர்பாட்டம் செய்வதையும் பொருட்படுத்தாதிருக்கக் கற்றேன். முக்கியக் கோப்புகள் சிலவற்றை மட்டும் எடுத்துப் பூட்டி வைத்தேன். மூத்திரவாடையுடன் நாள் முழுவதும் வாழப் பழகினேன். நல்ல வேளையில் அலுவலகத்தில் யாரும் கவனிக்கவில்லை. மனிதன் பழக்கத்துக்கு அடிமையானவன். எதுவுமே சகித்துக் கொள்ளக் கூடியது தான்; அதோடு சமரசம் செய்து கொள்ளும் மனநிலை தான் மிக முக்கியம். தன் அட்டகாசம் எந்தப் பயனையும் கொணரவில்லை என்று உணர்ந்தவுடன் குப்பைக் கூடையில் அமைதியாகக் குந்தியிருந்தான்.

என் வெற்றியை நான் கொண்டாட நினைக்கும் போதே, என் மீது மீண்டும் விழுந்தது பிரச்சினை. ஓர் இரவில், தூங்க ஆரம்பித்திருந்தேன். அப்போது, ஒரு விநோத அழுகை என்னை எழுப்பியது. பூனையுடையதைப் போலில்லை அவ்வழுகை. ஒரு மாதிரியான அமானுஷ்யத் தன்மையுடன் பயமுறுத்தியது. சந்தேகமேயில்லாமல் அவ்வோசை அறையிலிருந்துதான் வந்தது. மின்விளக்கைப் போட்டேன். எழுந்து பார்த்தேன். என் பூனை தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. எனக்குள் ஒரு நடுக்கம். ஒரு கைவிளக்கை அடித்து கட்டிலுக்கடியில் நீண்ட நேரம் பார்த்தேன். விட்டத்திலும் விளக்கைக் காட்டிப் பார்த்தேன். அலமாரி, பெட்டி என்று எல்லா இடத்திலும் விளக் கடித்துப் பார்த்தேன். சன்னல் தாழ்பாள்கள் மற்றும் வாயிற் கதவின் பூட்டு என்று எல்லாவற்றையும் சோதித்தேன். காட்டு மிருகம் ஒளியக் கூடிய ஒரு இடம் விடாமல் பார்த்த பிறகு நடுங்கியபடியே தூங்கப் போனேன். விளக்கையும் அணைத்தேன்.

புரண்டு புரண்டு படுத்தேன். கண்டபடி கற்பனை விரிந்தது. குழப்பத்தில் பெருமூச்செறிந்தேன். கடைசியில் எப்போது, எப்படி என்று தெரியாமலேயே தூங்கியிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட அக்கணத்தில், மீண்டும் அந்த அழுகைச் சத்தம் கேட்டது. நிச்சயம் அறையில்தான்! மீண்டும் எழுந்து, விளக்கைப் போட்டேன். நேராக என் பூனையின் இடத்திற்குப் போய்ப் பார்த்தேன். குப்பைக் கூடையில் மல்லாந்த நிலையில் நான்கு கால்களையும் வானை நோக்கி வைத்துக் கொண்டு ஆழ்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். பாசாங்கு செய்கிறானா? நடந்தது ஒவ்வொன்றையும் நினைக்க நினைக்க இவ்விலங்கை வைத்திருக்கலாகாது என்று தோன்றியது. ஒரு கையால் தூக்கினேன், வெளியே விட்டு விடும் நோக்கில். அப்போதுதான், கடுமையாக  என்  கையில்  கடித்தான். அவனை விலக்கிய படி வீரிட்டலறினேன். அவன் கட்டிலுக்கு அடியில் பதுங்கினான்.

அவ்விரவில், காயத்தினால் ஏற்பட்ட மிகுந்த வலியிலிருந்தேன். குரலெழுப்பியது அவன் தான் என்று அவ்வலியிலும் முன்பு எப்போதையும் விட நிச்சயமாக இருந்தேன்! அவனின் விநோதக் குரலால் என்னைப் பயமுறுத்தியிருக்கிறான் என்று புரிந்து கொண்டேன். ஏன் இங்கேயே இருக்க விரும்புகிறான்? என்னைப் புதைகுழிக்கு அனுப்பத்தானோ! அப்படியும் தெரியவில்லையே. இங்கேயே இருக்க இவன் நினைத்ததற்குக்  காரணம் வெளியே இருந்த பொறுக்க முடியாத காற்றும் குளிரும் தான். அதற்குப் பிறகு, அந்த அகோரப் பசி. வேண்டியதைச் சாப்பிட்டு சுகமாக இருக்கலாம் என்ற நினைப்பு போலும். ஆனால், இதெல்லாம் போதாதென்று நான் அவன் மீது அக்கறையுடன் இருக்க வேண்டும் என்று வேறு எதிர்பார்த் தான். அவனுக்கு என் கவனம் கிடைக்காத போது என்னைத் தாக்கிட வழிகள் தேடினான். நினைக்க நினைக்க அன்று மட்டும் அவனை உள்ளே விடாமல் இருந்திருந்தால், இந்த எல்லா சச்சரவுகளையும் தவிர்த்திருக்கலாம் என்றே தோன்றியது. ஆனால், வாழ்க்கையில் இரக்கம் காட்டக் கூடவா தடை? ஆனால், இரக்கம் காட்டியதிலும் ஏதேனும் நோக்கம் இருந்ததோ? வெறும் இரக்கம் தானா? என்னில் இருந்த பற்றின்மையும், எனது இருத்தல் குறித்த கவலையும் அது சார்ந்த ஒரு வித ஆன்மீகத் தேடலே கூட என்னை அவ்வாறு செய்யத் தூண்டியதோ. எது  எப்படியோ நான்  விதைத்ததை  நான் தானே அறுக்க வேண்டும்.

என்னைக் கடித்த பிறகு இரவு முழுவதும் அவன் அழவேயில்லை. காயம் வீங்கி வலித்தது. சீக்கிரமே, எனக்குக் கடுங்காய்ச்சல் அடித்தது. ஏதேதோ மருந்தை உட்கொண்டேன். ஆனால், ஒன்றுமே பயனற்றுப் போனது. மருத்துவமனையில் சேர்ந்து நரம்பு வழி மருந்தேற்றேன். நோய் கடுமையாக இருந்தது. எல்லாம் அவனால் தான். மருத்துவமனையில் படுத்தபடி இருந்த போது நினைத்தேன். இப்போது வீட்டில் ஒருவரும் இல்லை. சாப்பிட ஒன்றுமில்லை. அவனுக்கு உண்ண ஒன்றுமில்லாவிட்டால் என்னைக் குறை சொல்லவா முடியும் இப்போது அவனால்! எல்லாம் அவன் தவறு தானே. இப்போது நான் துரத்தத் தேவையில்லை. தானே வேறு இடம் தேடிப் போகத் தானே வேண்டும். இல்லையானால். பசியில் வாடிச் சாக வேண்டியது தான். கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது  நடந்திருக்கிறதோ! இனிமேல் கொஞ்சம் அமைதியிருக்கும் வீட்டில். இப்படி யோசித்த போது நோயில் நல்ல குணம் தெரிந்தது. படுத்திருந்த எனக்குப் பெரும் நிம்மதி கூட ஏற்பட்டது. ஒவ்வொரு நாளும் அங்கிருக்கும்போது, அவனின் கொடுமைகளுக்கு எல்லாம் மனதாரத் திட்டித் தீர்த்தேன். பத்து தினங்களுக்குப் பிறகு, வீட்டிற்குப் போக வேண்டியிருந்தது.

வீட்டிற்கு வந்து பார்த்தால் புழுதி படிந்து கிடந்தது. அங்கே அவனும் இருந்தான். இளைத்துச் சோர்ந்திருந்தான். படுக்கைக்குள்ளிருந்து மெதுவாக வெளியேறியவன் ஒரு ஓசையும் எழுப்பவில்லை. என்னைச் சுற்றி வந்தான் ஒருமுறை. மீண்டும் படுக்கைக்குப் போய்விட்டான். அறையெங்கும் நோட்டமிட்டேன். மாற்றங்கள் இல்லாதிருந்தது. குளிர்ப்பதனப்பெட்டி மட்டும் லேசாகத் திறந்திருந்தது. அதை எப்படித் தான் திறந்தானோ! அங்கே ஓரத்தில் வைத்திருந்த இறைச்சித் துண்டைக் காணோம். அந்தச் சிறு உணவில் தான் பத்து நாட்களையும் கடத்தியிருந்தானோ. அவனின் அகோரப்பசி நினைவுக்கு வந்ததுமே, என் கண்கள் குளமாகின. மெதுவாக வெளியே கூப்பிட்டு, நான் எனக்காக வாங்கி வந்திருந்த கொழுக்கட்டைகளைக் கொடுத்தேன். அன்போடு தடவிக்  கொடுத்தேன். சாப்பிட்டானதும், குப்பைக் கூடைக்குள் குதித்து, தூங்க ஆரம்பித்து விட்டான்.

மிகவும் வருத்தமாகிவிட்டது. நான் செய்தது தவறா? விட்டுவிட்டுச் சென்றது தவறா? துரத்த நினைத்திருந்தேனே, அதுதான் தவறா? புரியாமல் குழம்பினேன்; வருந்தினேன். ஆரம்பத்திலேயே விரட்டியிருக்க வேண்டும் என்று தான் வருந்தினேனோ. எனது செயல்களின் கண்ணியில் நானே சிக்கிக் கொண்டேனோ. 

என் பூனையுடன் சமரசம் செய்து அன்புடன் இருக்க முடிவெடுத்தேன். கவனமாக உணவு வாங்கி வந்து உண்ணக் கொடுத்தேன். அதுவும் அவனுக்குப் பிடித்த உணவாக. பத்து நாட்கள் போனதும், மீண்டும் கொழுத்துப் போனான். ரோமங்களும் மின்னின. நடையில் சூழ்ச்சியும் தந்திரமும் திரும்பி வந்தன. எப்போதாவது வெளியே வந்தான். குப்பைக் கூடையிலேயே பெரும்பாலும் தன் கர்வமிகு அமைதியில் கழித்தான்.

தினமும், நான் குப்பைக் கூடைக்கு அருகில் குனிந்து, என் கைக்காயத்தைக் காட்டி அவனோடு பேசினேன். என் வலியையும், நான் அவனை நடத்திடும் விதத்தையும், அவன் எனக்குக் காட்டவேண்டிய நன்றியையும் விளக்கிப்பேசினேன். சிலவேளைகளில் என்னுள் எழுந்த வன்மத்தையும், அவன் பால் சுரந்த அன்பையும் அவனிடம் நான் எதிர் பார்ப்பவற்றையும் குறித்து கூடப் பேசினேன். இவ்வகையான அனுபவங்கள் எனக்கு வேறொரு மனிதனோடு ஏற்பட்டதில்லை ஏன்? ஏனெனில், மனிதர்களின் மேல் என் ஈடுபாடு மறைந்து போனது. அந்தப் பூனையைப் போல் ஒரே ஒரு தோழமை மட்டுமே வேண்டியிருந்தது எனக்கு. என் இனமாக இல்லாதிருந்தால் தான் என்ன? எங்களுக்கு ஒருவர் மீது ஒருவர் ஈடுபாடு இருக்கிறது.

இந்தக் கூளங்கள் மிகுந்த உலகில் எனக்கு ஒரு துணை வேண்டியிருந்ததே. என் வாழ்க்கை முறையைக் கூட மாற்றிக் கொண்டேன் நான் அவனுக்காக. எப்போதுமே வேறொரு நபருக்கு நான் செய்திராதது அது. ஏனெனில், நான் சுயநலமும், அடமும் மிகுந்தவன். பூனை மூத்திர நாற்றத்தினூடே, சகித்தபடியே வாழ்ந்திருப்பது என்பது வேறு யாரால் முடியும்? இதையெல்லாம் சொன்னேன், எந்த பதிலையும் எதிர்பார்க்காது. அவனுடன் சமரசத்துக்கு வர விருப்பப்பட்டுதான் நான் பேசினேன். என்னிடம் அவன் விரோதம் பாராட்டாமல் இருக்கவேண்டும் என்று மட்டுமே விரும்பினேன். என்னிடம் அவன் கொஞ்சம் இரக்கம் காட்டவும் என்னோடு சிநேகமாக இருக்கவும் மட்டுமே அவனை வேண்டினேன். என்னைக் கொடூரமாக நடத்தியதைப் போல இனி நடத்தாதேடா!

இவ்வுலகில் நான் தனி தான். எனக்கு சொந்தமோ சிநேகமோ, உறவோ இல்லாததால் அவனுடன் எனக்கேற்பட்டிருந்த பந்தம் வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்க ஆசை கொண்டேன். இவ்வுறவு உடைந்தால் மனம் மிகக் கசந்திடுவேன் என்று தோன்றியது. இந்த அறை எங்களுக்குச் சிறிதாக இருக்கிறது. ஒரே அறை வேறு. நாங்களிருவரும் சிநேகமற்றிருந்தால், கடைசியில் என்னவாகும்? யோசித்தேன். என் கடின வாழ்வைக் குறித்துப் பேசினேன். வாழ்க்கையில் நான் அனுபவித்த இடர்களையும் இன்னல்களையும் குறித்துப் பேசினேன். நான் பேசியபடியே அழுதேன். அவனிடமிருந்து கொஞ்சம் நேசத்தைத் தானே எதிர்பார்த்தேன். எங்கள் உறவு மேம்படவும் விரும்பினேன்.

என்ன பேசி என்ன பயன்? சரியாகவே யூகித்தீர்கள். ஒரு மாற்றமும் நிகழவில்லை. சொட்டைத்தலையில் முடி வளர்க்கப் பட்டபாடுதான் அவனிடம் பேசிப்புரிய வைக்க முயல்வதும். முதலில், நான் மனதில் இருந்ததைக் கொட்டிய போதும் அவன் தன் குள்ளநரித்தனத்தை மறைக்கவில்லை. ஒரு கண்ணை மூடிக் கொண்டு இன்னொரு கண்ணைத் திறந்து கொண்டு கேட்டான். சீக்கிரமே கால்களை மேலே தூக்கியபடி தூங்க ஆரம்பித்தான். அவனின் எதிர்வினை அவ்வளவுதான்!

மேலும் ஒரு வாரம் போனது. அவன் நிலையில்லாது தவித்தான். அசௌகரியமானான். குப்பைக் கூடையை உடைத்து விடுவதைப்போல உறுமினான். பிறகு, இரவெல்லாம் என் காலடியில் சுரண்டிய படியே இருந்தான்.  அந்தச் சத்தம் நாராசமாக இருந்ததென்று சொல்லத் தேவையில்லை. எனக்கு பயங்கரக் கனவுகள் ஏற்பட்டன. சூடேறியிருப்பானோ! ஆண் பூனையாயிற்றே என்று யோசித்தேன். பொதுவாகவே, அவனும் வெளியே போக வேண்டும். வெளியே நிறைய ஆண் பூனைகள் ஊளையிட்ட படியிருந்தன. கீழிறங்கி நீண்ட ஒரு மூங்கில் கழியை எடுத்தேன். வெளியேற்ற நினைத்தேன். அவன் வெளியே போய் கொஞ்சம் மேயட்டும் என்று நினைத்தேன். எத்தனை அடித்தாலும் வெளியேற மறுத்தான். வெளியே இருந்த சத்தங்களைக் கேட்டிட மறுத்தான். அவர்களில் தானும் ஒருவன் என்று உணர மறுத்துவிட்டான். மீண்டும் நான் படுக்கைக்குப் போனதும், மீண்டும் சுரண்ட ஆரம்பித்தான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு கட்டிலின் கீழ்ப்பகுதி காணச் சகிக்காத மாதிரி மாறி விட்டது. இரண்டு ஆழமான பள்ளங்களை ஏற்படுத்திருந்தான். எனக்கோ ஒவ்வொரு இரவும் சுரண்டல்களுக்கு இடையே பயங்கரக் கனவுகள் வந்த படியே இருந்தன. ஒவ்வொரு நாளும் நான் வேலைக்குப் போகும் போது முகம் சாம்பல் பூத்தாற் போலிருந்தது.

ஒரு வேளை படுக்கையின் மீதேறி எதையோ சொல்ல வந்தானோ. ஓர் இரவில் பயங்கரக் கனவுகளுக்கிடையே,  எதையோ வைத்து வெட்டியது போல என் கால்கள் எரிந்தன. திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். படுக்கையிலிருந்த அவன் பயந்திடக் கண்டேன். என் பாதத்தின் அடியிலிருந்து ஒரு கொத்து சதையைப் பிய்த்து எடுத்திருந்தான்.

என் பொறுமையின் விளிம்புக்கு வந்து விட்டேனோ? இவனின்  அட்டகாசத்தை எத்தனை நாள்தான் பொறுத்துக் கொள்வது. என்னையே கேட்டுக் கொண்டு பதிலில்லாது தவித்தேன். என்னதான் செய்வது? என் இதயத்தில் ஏற்கனவே இடம் பெற்று விட்டான். அவனைக் கொன்றால் என் மனம் நொறுங்கிவிடுமே. என் உடலில் காயமும் மனதில் கோபமும்தான் மிச்சம். ஆனாலும் என்ன? ஏதேனும் செய்யலாம். படுக்கும் போது காலணி அணிந்து கொள்ளலாம். போர்வையை இறுக்கமாக மூடிக் கொள்ளலாம். என் தலையில் தாக்கினான் என்றால், தலைக் கவசம் வேண்டுமானால் அணிந்து கொள்ளலாம். தீர்வுகள் இருக்கவே செய்தன.

ஆடைகளுடன் காலுறை, காலணி, தலைக் கவசம் அணிந்து கொண்டு படுக்க ஆரம்பித்தேன். விளக்கை அணைக்காது விட்டேன். ஒரு நாளிதழைக் கொண்டு வெறுமே முடியிருந்தேன். அவன் சுரண்டவில்லை. விளக்கு அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அது அவனை ஆத்திரப்படுத்தியது. விளக்கை நான் அணைக்காவிட்டால் கண்ணாடி, பீங்கான் ஜாடி போன்ற பொருட்களைக் கலைத்தும் உடைத்தும் அட்டகாசம் செய்தான். இரண்டு ராத்திரிகள் அட்டகாசம் செய்த பிறகு படுக்கையில் ஏறி அழுதான். என் கவசத்தில் சுரண்டினான். மீண்டும் கடிக்க முயன்றான். எனக்கு மிகவும் பயமாகி விட்டது. விளக்கை அணைப்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

முதல் இரவில் விளக்கு அணைந்ததும்  ஒன்றும் நடக்கவில்லை. அடுத்த இரவு, வெளியே ஓடி மேலும் இரு ஆண் பூனைகளை அழைத்து வந் தான். இரண்டும் அறையில் ஒன்றையொன்று துரத்திக் கொண்டு ஓடின. ஒன்றை ஒன்று பிராண்டிக் கொண்டன. எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிந்து அட்டகாசம் செய்தன. ரத்தம் உறைந்திடும் அளவுக்குக் கத்தின. மறு நாளின் மத்தியில்தான் இரண்டும் வெளியேறின. மூன்றாம் இரவில், அவை மீண்டும் அதே போல நடந்து கொண்டன.

நான் நினைத்தேன்: ஒரு வருடம் முடிந்த நேரத்தில் என் பூனை ஒரு தனியனாகிப் போனான். வெளியே போகாமல் இருந்தான். துறவியைப் போலக் காணப் பட்டான். சில காட்டுப் பூனைகளின் பரிச்சயம் அவனுக்கு ஏற்பட்டிருந்த போதிலும் அவன் அவர்களின் அட்டகாசத்தில் பங்கேற்கவில்லை. அவர்களுடன் ஓடவும் இல்லை. ஏதோ உள் நோக்கம் இருந்தாற்போலத் தென்பட்டான்.  பிரச்சினைகளைத்  தோற்றுவித்து என் வாழ்க்கையைக் குலைப்பதே அவனின் குறிக்கோளோ. என் வீட்டை காட்டுப் பூனைகளின் விளையாட்டு மைதானமாக்க எண்ணினான் போலும். இருந்தும், அவர்களில் ஒருவனாகவில்லை அவன்.  ஒரு பார்வையாளனாய் அங்கே அமைதியாயிருந்தான்.

மேலும் ஓரிரு தினங்கள் சென்றதும், காட்டுப் பூனைகள் இரண்டிலிருந்து ஐந்தாகின. நான் விளக்கை அணைத்தேன். அப்போது நிழல்கள் அங்குமிங்கும் உலவுவதைக் கண்டேன். மிகவும் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. இப்போது, என் பூனை படுக்கையிலோ மேசையிலோ இருக்காமல் குப்பைக் கூடையினுள் போய் எதுவும் நடக்காததைப் போலத் தூங்கியபடி இருந்தான். ஓய்வெடுக்க வழியில்லை. ஏனெனில், காட்டுப் பூனைகள் நான் அவற்றை விரட்டவில்லை என்று அறிந்தன. அப்போது, மேலும் அதிகமாக அட்டகாசம் செய்தன.

கடைசியில், என் படுக்கை மீதேறி ஒன்றோடு ஒன்று கத்தியும் பிராண்டியும் சண்டையிட்டுக் கொண்டன. என்ன செய்வதென்றே புரியாத நிலையில் நான் இருந்த போது, எழுந்து விளக்கைப் போட்டேன். ஒரு சுத்தியலை எடுத்தேன். கரும் பூனையைக் குறி பார்த்து பலமாக ஒரு போடு போட்டேன். கீழே விழுந்து, துடித்து இறந்தது. மற்றக் காட்டுப் பூனைகள் மிரண்டு போய் ஓடிவிட்டன. நடுநடுங்கிய படியே, இறந்த பூனையை எடுத்து, வெளியே நூறடி தொலைவில் இருந்த குப்பைக் கூடையில் எறிந்தேன். அறைக்குத் திரும்பியதும் என் தலை கனத்தது. சுவரில் முட்டிக் கொள்ளத் தோன்றியது. குப்பைக் கூடையிலிருந்து மௌனமாக அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது என் பூனை. பார்த்து விட்டான். எல்லாவற்றையுமே. புர்புர்ரென்று முறைந்தான்.

அடுத்த நாள் காலையில் மீண்டும் சோர்வுடன் போனேன் வேலைக்கு. எல்லோரும் என்னைப் பற்றியே பேசினர். நான் இளைத்துக் களைத்து மெலிந்து போனேன் என்றனர். சிலர் நான் ஏதேனும் ஆவியுடன் உடலுறவு கொண்டிருப்பேனோ என்றெல்லாம் கேலி பேசினர். இவ்விஷயங்களையெல்லாம் எப்படிச் சொல்வேன் அவர்களிடம். நான் சொன்னாலும், ஏதோ பைத்தியம் என்றோ வேற்றுக்கிரகவாசி என்றோ தானே நினைப்பார்கள். ஒரு ஆள் மட்டும் அலுவலகத்தில் ‘ஆவியுடனான என் கதை’யைக் கேட்டு நச்சரித்தான். எல்லோருக்கும் அந்தக் கதையைக் கேட்க ஆவல் என்று வேறு சொன்னான். நான் முதலில் அவனை அலட்சியப்படுத்தினேன். ஆனால், தொடர்ந்து என்னைத் தொந்தரவு செய்த போது, இதற்கெல்லாம் காரணமான என் பூனை மீது என் ஆத்திரமெல்லாம் திரும்பியது. ஒழித்துக் கட்டுகிறேன்பார். திரும்பி வரவே முடியாமல் செய்கிறேன். ஆனால், என் வாழ்க்கை சூன்யமாகிடுமா? ஆகட்டும். இவ்வகை அவமானங்களைவிட அவ்வித வாழ்க்கை எத்தனையோ பரவாயில்லை.

மனதிற்குள் ஒரு திட்டம் வகுத்தேன். என் உணர்வுகள் வெளிப்படவில்லை. வீட்டுக்குப் போகும் வழியில், நான் ஒரு பொரித்த மீனை வாங்கினேன். அது அவனுக்கு மிகவும் விருப்பம். அவன் தின்று கொண்டிருந்த போது ஒரு கோணிப்பையை வைத்து அப்படியே அவனை உள்ளே போட்டு அமுக்கி வாயைக் கட்டினேன். பிறகு, பேருந்தில் ஏறி நகர்ப்புறத்துக்குப் போனேன். அவனுக்குத் தெரிந்து தானிருக்கும் என் மனதில் இருந்தது. வழியெல்லாம் ஒரு சத்தமும் போடவில்லை அவன். எனக்குக் கொஞ்சம் பரிதாபம் வருவது போலிருந்தது. சட்டென்று சுதாரித்துக் கொண்டேன். அவனால் நான் பட்ட  கஷ்டத்தையெல்லாம் நினைவுபடுத்திக் கொண்டேன். தளரவிருந்த என் உறுதி வலுப்பெற்றது. கதையின் மூர்க்க நாயகன் போல பையை மரத்தில் தொங்க விட்டேன். உடனே இடத்தை விட்டு ஓடினேன் துரத்தப்படும் திருடனைப்போல. யாராவது வந்து அவனை விடுவிப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

இரண்டு நாட்கள் அமைதியாகப் போனது. மீண்டும் திரும்பி வந்தான். நீங்கள் நினைப்பதைப் போல நான் உள்ளே விடவில்லை அவனை. உங்களில் யாரேனும் சொல்வீர்களா எதிர்காலத்தில் என்னவாகும்?  என்னவெல்லாம் நடக்கும் என்று என்னால் கற்பனைகூடச் செய்து பார்க்க முடியவில்லை.

தமிழில் : ஜெயந்தி சங்கர்

மூல ஆசிரியர் குறிப்பு

டெங் ஸியாவ்ஹுவா என்பவரின் புனைப்பெயர் கான் ஸ்யூ. ஹ்ஹுன்னனின் ச்சாங்ஷாவில் பிறந்து இன்றும் அங்கேயே வளர்ந்து வரும் பெண்மணி. 1983இல் முதலில் எழுத ஆரம்பித்த இவர் ஹாங்காங், தாய்வான் தவிர சீனாவின் அனைத்து இலக்கிய இதழ்களிலும் எழுதியுள்ளார். ‘சொர்க்கத்தில் உரையாடல்கள்’, ‘மிதந்திடும் பழைய மேகம்’ ஆகியவற்றின் ஆசிரியர்.

click here

click here
click here